Lubiana królowa u boku znienawidzonego króla. Szlachta namawiała ją do rozwodu

Lubiana królowa u boku znienawidzonego króla. Szlachta namawiała ją do rozwodu

Dodano: 
Eleonora Habsburżanka, królowa Polski i księżna Lotaryngii
Eleonora Habsburżanka, królowa Polski i księżna Lotaryngii Źródło: Wikimedia Commons / domena publiczna
Michał Korybut Wiśniowiecki uważany jest za jednego z najgorszych polskich monarchów, lecz jego żonę Eleonorę Habsburżankę szlachta traktowała z szacunkiem i chciała zatrzymać w Polsce po śmierci męża. Dzięki swojemu życzliwemu usposobieniu monarchini okazała się znakomitą mediatorką w sporach między zwolennikami a przeciwnikami króla. Nie oznacza to jednak, że nie umiała pokazać siły charakteru, kiedy usiłowano pozbawić jej małżonka tronu.

Królowa Eleonora Habsburżanka nie miała łatwego życia – wcześnie straciła ojca, a los połączył ją z jednym z najbardziej nieudolnych polskich monarchów. Jej mąż Michał Korybut Wiśniowiecki większość panowania spędził na walce ze swoimi politycznymi przeciwnikami, nieustannie był obiektem kpin i złośliwości, a przy tym nie odziedziczył po swoim ojcu – pogromcy Kozaków – militarnego talentu.

Eleonora wiernie stała jednak u jego boku na dobre i na złe, choć szlachta niejednokrotnie sugerowała jej, by rozwiodła się z Wiśniowieckim, a po jego śmierci liczyła na to, że poślubi jego następcę. Nawet kiedy opuściła Polskę i wyszła za mąż za księcia Lotaryngii Karola V Leopolda, część przeciwników nowego monarchy Jana III Sobieskiego cały czas o niej pamiętała, a podobno nawet oferowała jej powrót na polski tron.

Eleonora Habsburżanka. Dzieciństwo i młodzieńcze lata

Eleonora Maria Józefa Habsburżanka przyszła na świat 21 maja 1653 r. w Ratyzbonie jako córka cesarza rzymsko-niemieckiego oraz króla Czech i Węgier Ferdynanda III i księżniczki mantuańskiej Eleonory Magdaleny Gonzagi. Jej starszymi przyrodnimi braćmi byli król Czech i Węgier Ferdynand IV, cesarz Leopold I oraz wielki mistrz zakonu krzyżackiego i biskup wrocławski Karol Józef.

Przyrodnia siostra Eleonory Marianna została żoną króla Hiszpanii Filipa IV Habsburga, a rodzona Maria Anna Józefa poślubiła elektora Palatynatu Reńskiego Jana Wilhelma. Ojciec przyszłej polskiej królowej zmarł 2 kwietnia 1657 r. w Wiedniu, kiedy miała ona zaledwie cztery lata. Wychowaniem arcyksiężniczki Eleonory zajęła się więc jej matka, która zadbała o to, aby otrzymała ona staranne wykształcenie – znała języki niemiecki, włoski, łacinę i najprawdopodobniej hiszpański.

Kiedy w 1669 r., po abdykacji króla Jana II Kazimierza, odbyła się w Polsce kolejna wolna elekcja, brat Habsburżanki Leopold I wspierał kandydaturę księcia Karola Leopolda, następcy tronu lotaryńskiego z dynastii z Vaudémont. Liczył na to, że Eleonora zostanie jego żoną, a co za tym idzie nową królową Polski. Habsburżanka znała swojego potencjalnego narzeczonego jeszcze z czasów dzieciństwa i darzyła go dużą sympatią, więc z nadzieją patrzyła na rozwój wydarzeń.

Ostatecznie jednak 19 czerwca 1669 r. szlachta wybrała na polu elekcyjnym „króla Piasta”, czyli Michała Tomasza Wiśniowieckiego, który objął władzę w Polsce jako Michał Korybut Wiśniowiecki. O wyborze przedstawiciela wpływowego rodu książęcego zdecydował przede wszystkim fakt, że był on synem cenionego w całej Polsce wodza Jeremiego Michała Wiśniowieckiego zwanego Jaremą, który cieszył się opinią pogromcy Kozaków. Jak się jednak miało okazać, nowy władca nie odziedziczył po swoim ojcu zbyt wielu cech.

Żoną Michała Korybuta Wiśniowieckiego została na Jasnej Górze

 0

Czytaj także